Afronding ontvlechting GR UW Samenwerking

Afronding ontvlechting GR UW Samenwerking – Montfoort       /      bijdrage PAK

Een historische dag…woensdag 27 maart 2013. Een verdeelde raad zette de wissels van het spoor in een klap richting het oosten en koppelde wagon IJsselstein aan die van Montfoort, ook al was het algemene gevoelen dat reizigers uit die laatste wagon liever naar het westen waren gereisd. Maar een kleine meerderheid van de raad besliste echter anders.

 20181210_222724.jpg

Nu vijf jaar later -10 december 2018- opnieuw een historische dag. Nadat de bij regelmaat ontspoorde vehikels met veel kunst- en vliegwerk en hoge kosten al die tijd op het spoor waren gehouden, zijn de wagons uiteindelijk definitief ontkoppeld. Wagon Montfoort heeft inmiddels de remise weer bereikt en krijgt een hoognodige opknapbeurt. Aan ons de vraag vanavond om ‘er iets van te vinden’ en een beslissing voor de toekomst te nemen.

Dat laatste gaan we zeker doen, want wat vooral telt is de wissel die vanavond door ons allen in de juiste stand komt te staan. Maar niet zonder dat er eerst –ter lering- een korte reflectie heeft plaatsgevonden op het door de raad indertijd ingezette avontuur, weergegeven in het Inrichtingsplan UW samenwerking.

De kwartiermakers hadden begin 2013 de railstukken vakkundig gelegd en de wisselstaaf al in de ruiste richting gebogen. “Een bedrijfsmatige samenwerking waarvan de burger niets merkt”, was het credo dat toen uit de bijdragen van de meeste partijen klonk. Dat hebben we geweten. Al vrij snel bleek dat er onder de opgepoetste rails lelijke roestplekken zaten en er flinke breuklijnen zichtbaar werden in de ogenschijnlijk solide koppelstukken van beide wagons. Toen echter waren diezelfde kwartiermakers alweer vertrokken en moest er diep in de buidel getast worden om De Grote Reparatie te bekostigen.

En natuurlijk merkte de burger er iets van, want veel is er afgebroken en gesneuveld. We raakten onze vertrouwde bibliotheek kwijt en onze verenigingen werden flink gekort op de subsidiegelden. De inwoners van Montfoort  en Linschoten betaalden dus een behoorlijk zware prijs voor dit avontuur. En met een matig gevulde gemeentekas zal het er de komende jaren ook niet makkelijker op worden.

Was die bestuurlijke samenwerking voor de meeste inwoners tot dan toe nog een ‘ver-van-mijn-bed-show’, nu blijkt deze de samenleving pijnlijk te raken, evenals het vertrouwen in de lokale politiek.

Hoognodig tijd, lijkt ons, voor een ruk aan de juiste wissel, voor een nieuw traject. Vooropgesteld, samenwerken is ons niet vreemd. Aan Montfoort hangen al geruime tijd vele wagons, die betrekking hebben op o.a. veiligheid, gezondheid, omgeving, passend werk, belastingen en afvalverwijdering. Ruim 70% doen wij dus al in gezamenlijkheid.

Maar over die overige 30% willen wij graag de regie in eigen hand hebben. We gaan bouwen aan een nieuwe gezonde organisatie en het Inrichtingsplan dat heden voor ons ligt, biedt voldoende uitzicht en vertrouwen op een juiste invulling daarvan.

Vanaf januari is dit Huis van Montfoort weer bemand met eigen ambtenaren die staan voor optimale lokale service. Het resultaat van een breuk waarvan de burger eindelijk nu iets in positieve zin gaat merken.

Progressief Akkoord omarmt de bevindingen van Bas Eenhoorn en het daaruit voortvloeiende  voorstel dat het college aan de raad heeft voorgelegd. Wij spreken dan ook de hoop uit dat wij vanavond met elkaar de wissel zetten naar een voor de gemeente Montfoort positieve richting. En met professionele machinisten op de bok –die in korte tijd al hun meerwaarde hebben laten zien- hebben wij het volle vertrouwen in een gezonde toekomst voor ons Montfoort.

 

Han Bovens

Progressief Akkoord