Marieke Lejeune toegesproken door Han Bovens

30 mei 2018 

Marieke Lejeune toegesproken door Han Bovens

En daar staat ze dan, parmantig op het bordes van café van Eijck te Linschoten, nog geen week geleden. Het is een warme zomeravond, de vlindertjes en vuurvliegjes van de Clausschool likken driftig aan hun waterijsjes, de muzikanten van Linfano strooien hun vrolijke klanken over de talrijke aanwezige kunstliefhebbers, die niet veel later de in het dorp verspreide exposities van de vermaarde Linschotense Kunstroute gaan bezoeken. Maar niet alvorens ze door Marieke Lejeune enthousiast zijn toegesproken, in haar rol als ‘wethouder van cultuur’. Inmiddels is ze ‘een van hen’ geworden, sinds zij de stad Montfoort ingeruild heeft voor het landelijke Linschoten.

Het is haar laatste grote openbare optreden als wethouder van een inmiddels redelijk geamputeerd college. Niet bepaald makkelijk zijn die laatste weken voor haar geweest, waarin ze samen met de burgemeester het schip aardig op koers houdt. En ook afgelopen vrijdagavond staat ze er dan toch maar weer, evenals bij de Lintjesregen, de festiviteiten op Koningsdag en de vier mei herdenking. Maar ook tussendoor als zij als enige overgebleven wethouder de vragen in de raadszaal beantwoordt.

En daar zit ze dan, achter de collegetafel. Op een van de bordjes prijkt fier de naam Lejeune. Een naam om jaloers op te zijn, een naam die klinkt als een klok, die eerder doet vermoeden dat de jonkvrouw uit het nabijgelegen kasteel wat verdwaald het bomenrijke plein is overgestoken om vervolgens verbouwereerd op te kijken als ze tussen de imposante Vlaar en de frêle Langerak terecht komt.

Verdwaald blijkt ze echter geenszins, want eind 2015 besluiten Progressief Akkoord en D66 gezamenlijk aan de nieuwe coalitie met CDA en CU deel te nemen. Marieke bekleedt sindsdien de portefeuilles ruimtelijke ordening, wonen, verkeer, cultuur en cultuurhistorie. Daarvoor is ze bijna tien jaar raadslid geweest en fractievoorzitter. In die laatste hoedanigheid heb ik haar pas leren kennen, als ik van buitenaf Montfoort binnenkom en het gekrakeel binnen de raad vanaf de publieke tribune met lichte verbazing gadesla. Het is de woelige tijd van gerede twijfel aan politieke integriteit. Marieke vind ik scherp, is alert en laat zich geenszins de mond snoeren. Niet veel later, nadat Progressief Akkoord bij de verkiezingen een zeteltje heeft ingeleverd, zit ik als raadslid met Floris van Elzakker naast haar in de raadszaal. Ik bewonder stiekem haar grote dossierkennis en laaf me aan het behendige politieke handwerk, waarmee ze op kranige wijze oppositie voert. 

Als elk beginnend wethouder neemt ook zij zich voor de zaken flink aan te pakken en waar het kan, bergen te verzetten. In dit geval ook letterlijk, als ze de enorme berg klei aan de rotonde bij de Reinaldaweg weet te verplaatsen naar een locatie die niet in het zicht ligt. Vanuit  Woerden is het aanzicht op Montfoort nu aanzienlijk verbeterd en dat geldt ook voor dat vanaf de oostkant. Mede door de inspanning van onze wethouder is het historische stadspoortje gerestaureerd en zien we op de dan in de pers verschijnende foto’s een breed lachende Marieke omlijst door eeuwenoude stenen, gelijk de jonkvrouw van weleer. Ook pakt ze meteen de stadsmuur voortvarend aan, weet de twaalf eigenaren te verenigen en de nodige subsidies binnen te halen. Renovatie zal dan ook dit jaar nog gaan plaatsvinden. Wapenfeiten die er niet om liegen. Zoals ook de komst van het nieuwe scholencomplex dat niet lang op zich zal laten wachten en waarvan Marieke als kwartiermaker het duurzaam bouwen op de agenda heeft gezet. Evenals de herinrichting van De Lieve Vrouwengracht, waardoor het haar gelukt is om de straat toegankelijker te maken voor gebruikers die slecht ter been zijn. Een mooie aanzet om nu ook de rest van de binnenstad verder aan te pakken en er bijvoorbeeld voor te zorgen dat de veiligheid van de schoolgaande jeugd op de Doeldijk verder wordt gewaarborgd met een op handen zijnde fietsstraat.

Tot slot wil ik niet onvermeld laten dat –mede door de niet aflatende druk op de provincie- er een aanzet gegeven is om het openbaar vervoer iets te verbeteren. Als een terriër heeft zij zich erin vastgebeten -en geloof me, om Marieke kom je lastig heen- , maar uiteindelijk heeft haar vastberadenheid opgeleverd dat de laatste bus naar Woerden voortaan niet om 18.00 uur, maar om 19.00 uur vanuit Montfoort vertrekt.

 En daar gaat ze dan, richting diezelfde provincie, alwaar ze ten burele van de Partij van de Arbeid met ongetwijfeld opnieuw veel enthousiasme en inmiddels verrijkt met de nodige bestuurlijke ervaring haar politieke weg verder gaat bewandelen.

Bij Van Eijck zullen ze Marieke Lejeune nog wel eens vaker tegenkomen. Niet op het bordes, maar eerder binnen, wellicht aan een bridgetafel of bij de legendarische pub quiz, of anders gewoon wat pratend over wat haar bezighoudt, want –en dat is zo langzamerhand genoegzaam bekend- ook praten kan ze als de beste…

Namens de gehele fractie van Progressief Akkoord dank ik Marieke Lejeune hartelijk voor haar grote inzet in de afgelopen jaren en wens ik haar vooral meer dan alle goeds toe, zowel in Utrecht als in Linschoten.

Han Bovens – 30 mei 2018